31 januari 2010

Oranjebloed?

Vandaag is koningin Beatrix (echt) jarig. In mijn stukje over haar vader, de louche zakenman Bernhard van Lippe-Biesterfeld, vermeldde ik terloops dat er met betrekking tot haar grootmoeder Wilhelmina een hardnekkig gerucht rondgaat. Tijd voor historisch geroddel…

Sinds de geboorte van Wilhelmina is er iets typisch aan de hand met de nakomelingen van Willem van Oranje. Althans, dat is wat de familie graag mag suggereren, dat zij afstammen van Willem van Oranje. In werkelijkheid stammen ze niet van de Vader des Vaderlandsch af, maar van een broer van hem, wiens kinderen stadhouders van Friesland werden. Door allerlei neef/nicht huwelijken valt er wel iets van een zigzaglijn te trekken van Willem van Oranje naar het koningshuis. Maar dat terzijde.

Uit de Gratie
Voor Wilhemina werd geboren, trouwden de Oranje-Nassau’s op het hoogste Europese adellijke niveau. Prinsessen van Pruisen, prinsessen van Würtemberg en tsarendochters als Anna Paulowna van Rusland huwden stadhouders van Holland en koningen van Nederland. Maar sinds Wilhelmina lijken de Oranje-Nassau’s eruit te liggen bij de hoge adel.

Wilhelmina werd op tienjarige leeftijd koningin. Maar zij had op latere leeftijd grote moeite een enigszins aanvaardbare echtgenoot te vinden. Het werd uiteindelijk Heinrich zu Mecklenburg-Schwerin, het vierde kind van de hertog van Mecklenburg-Schwerin. Prins Hendrik was geen groot licht, hield er een wild, biseksueel buitenechtelijk leven op na en maakte zware schulden.

Prinses Juliana verging het al niet veel beter. Na een lange, pijnlijke zoektocht was daar de onbetrouwbare playboy Bernhard zur Lippe-Biesterfeld. Beatrix is maar voor de liefde gegaan met jonker Claus von Amsberg.

De Secretaris
Meteen na Wilhelmina’s geboorte kwam het geruchtencircuit op gang. Haar oude vader, koning Willem III, had namelijk syfilis. Er was sprake van dat hij onvruchtbaar was ten tijde van zijn tweede huwelijk, met de 42 jaar jongere prinses Emma von Waldeck-Pyrmont. Hij kon de nieuwbakken koningin dus niet hebben bevrucht.

De daad zou zijn verricht door de adjudant van de koning en later particulier secretaris van koningin Emma, Sebastiaan M.S. de Ranitz (foto). Later werd deze ambtenaar in de adelstand verheven tot jonkheer. En hoewel Ranitz en Wilhelmina elkaar niet konden uitstaan, leden zij beiden aan een zeldzame erfelijke ziekte: toondoofheid, iets waar de Oranje-Nassau’s eerder nooit last van hadden gehad.

Het Geheim van Noordeinde
Het gerucht is nooit met bewijzen uit de wereld geholpen. Terwijl dat vandaag de dag een koud (DNA-) kunstje is. Misschien is het ook wel niet nodig, want eigenlijk interesseert de gemiddelde burger zich totaal niet in het koningshuis en hun legitimiteit. ‘Ik heb er geen last van’, zegt men meestal. En dat is misschien wel dè manier om het koningshuis in stand te houden: zorgen dat we ‘er geen last van hebben’.

Als ik vanochtend geen journaal had gekeken, was de verjaardag van ons staatshoofd mij volkomen ontgaan.